O gizemli gayb erenlerinin zamaný idi.

Belki açtý, üþümüþtü, kimsesizdi. Bozkýrýn

ortasýndaki SULUCA KARAHÖYÜK’ e

(KARAYOL) geldiðinde. Kimse tanýmýyordu

onu. Bir garip derviþ idi. Horasan’dan yola

çýkmýþ Kardeþi Menteþ ile birlikte Sivas,

Kýrþehir, Kayseri’ yi dolaþmýþtý. Sonra Babai

isyanýnda buluyoruz onu. Muhtemel

isyancýlarýn Selcuklu’larla Malya ovasýndaki

o zamanki egemenlerle garibanlarýn

kapýþmasýnda, kardeþi Menteþ ölmüþtü.

Suluca Karahöyük’ de yedi evden bir

tanesi de YUNUS MUKRÝ Adýndaki bir

Çepni türküne aitti. YUNUS MUKRÝ’ nin

dört oðlu vardý. Ýbrahim, Saru, Süleyman,

Ýdris. Ýdris’in karýsýnýn adý Kutlu Melek idi.

Ona KADINCIK da derlerdi. Horasan’lý bir

garip derviþ olan Hünkâr Hacýbektaþ, uzun

býyýklý, saçlarý ve kaþlarý kazýnmýþ, bir

Kalender’i derviþi görünümünde idi. Bu garip

derviþin, Suluca Karahöyük de ilk sýðýndýðý,

kabul gördüðü, ev iþte bu Kadýncýk Ana’ya

ait ev idi. Hacýbektaþ ondan yiyecek istedi,

Kadýncýk evden ekmek, yað alýp getirdi.

Hacýbektaþ ona “ küpün hiç boþ kalmasýn,

dolsun taþsýn” dedi. Akþam olduðunda küpün

aðzýna kadar dolduðunu gördü. Kerametin

bu derviþte olduðu anlaþýldý ve derviþi kendi

evlerine davet ettiler. Kadýncýk Ana,

Hacýbektaþ Veli’nin ilk mürüdü oldu. O günün

þatlarýnda birçok güçlüðe göðüs gerdi. Bütün

varýný yoðunu derviþler yolunda harcadý.

Yalnýz sýrtýndaki gömleði kaldý. Hacýbektaþ’ýn

abdest suyunu içerdi. Bir gün Hacýbektaþ’ýn

kanayan burnundan damlayan üç damla kanlý

suyu da içti. Hacýbektaþ soluðundan üç

çocuðu oldu, biri öldü. Diðer yaþayan ikisi

Habip ve Hýzýr Lale idi. Hacýbektaþ’tan sonra

Bektaþiliðin ilk öncüsü bu Hýzýr Lala

olmuþtur.

Ancak bugün Hacýbektaþ’ta Kadýncýk

Ana’ya ait olduðu bilinen bu ev, bu tarihsel

yapý içler acýsý bir durumdadýr. Sanýrým 2000

yýlý yaz aylarý idi. Yaþlý bir kadýn yolumu

keserek “ oðlum sende bu müze derneðinde

yetkili imiþsin. Þu Kadýncýk Ana Evi’ne bir

el atýp ta yaptýrsanýz, oraya niye bakmazsýnýz”

diye serzeniþte bulundu. O günlerde bende

Hacýbektaþ müzesi içerisinde faaliyette

bulunan ve ziyarete gelen inanan insanlarýn

baðýþlarýyla önemli sayýlabilecek yýllýk bir

gelire sahip bulunan derneðin yöneticilerinden

biri idim. O güne kadar da Kadýncýk Ana

Evini görmemiþtim. Gittim ve gördüm.

Gerçekten yaþlý kadýnýn anlattýðý durumdan

daha kötü bir durumdaydý. Oysa Kadýncýk

Ana Evi yer olarak çok anlamlý bir yerdeydi.

Binlerce yýllýk Anadolu uygarlýklarýnýn mirasý

olan Karahöyük Kümbeti’nin kucaðýnda idi.

Adeta binlerce yýllýk bu Anadolu uygarlýklarý

bu evi þefkatine, himayesine almýþ gibiydi.

Bu konuyu hemen dernek yönetiminin ilk

olaðan toplantýsýnda dile getirdim. Teklifim

çok olumlu karþýlandý. O toplantýda o günkü

müze yöneticisi de bulunmaktaydý. Hatta

müze yöneticisi Kadýncýk Ana Evi onarýmý

için zaten resmi ayrýlmýþ bir tahsisatýn

bulunduðunu da söyledi. Biz de dernek

yöneticisi olarak o tahsisatý baþka bir yerde

harcaya biliyorsa harcamasýný, evin onarýmýný

dernek maddi kaynaklarýndan yapacaðýmýzý

söyledik. O günkü müze yöneticisi bizi

onayladý. Çok büyük bir hevesle iþe koyulduk.

Sanýrým 2000 yýlý Ekim ayý idi. Kýþ gelmeden

bitirmek ve oranýn tarihsel yapýsýný bozmamak

için gerekli itina ile inþaat malzemelerini ve

ustalarý bulmaya çalýþtýk. Ýlk önce çok kötü

durumda olan bir duvarý yenilemek için yola

koyulduk. Ancak birkaç gün sonra dernek

yöneticileri kendilerini Nevþehir Aðýr Ceza

Mahkemesi’ nde yargýlanýrken buldular.

Þikâyet eden makamda o günkü Hacýbektaþ

müze yönetimi idi. Suçlarý da sit alanýnda

izinsiz onarým yapmaya kalkýþmaktý. Neticede

5–6 ay süren yargýlamanýn sonunda dernek

yönetimi beraat etti. Belki de dernek

yöneticilerinin iþin teknik ve yasal yönünü

bilmemelerinden kaynaklanan hatalarý

olmuþtur, ancak bunlar þikayet edilmeden iyi

niyetli uyarýlarla ve iþbirliði ile

halledilebilirdi. o gün dernek yöneticisi olan

insanlar, hiçbir maddi çýkar beklemeden,

inanan insanlarýn baðýþlarýyla o günün þartlarý

için önemli sayýlacak miktarlara ulaþan dernek

gelirlerini, Hacýbektaþ’ýn Kadýncýk Anasý’nýn

eski bakýmsýz ve virane durumunda ki evine

harcamak için, insanca, amatörce ancak çok

soylu bir hevesle iþe koyuldular. Ama

kendilerini Nevþehir Aðýr Ceza Mahkemesi’

nda yargýlanýrken buldular.

Aradan 6 koca yýl geçti. Amacým, yargýlamasý

bitmiþ ve beraatla sonuçlanmýþ bir mahkeme

kararýný gündeme getirmek deðildir. Þuanda

Kadýncýk Ana Evi 6 yýl önceki gibi bakýmsýz,

sahipsiz ve viran durumdadýr. Gerçek olan

bu üzüntü verici durumdur. O günden buyana

hiçbir þey yapýlmamýþtýr, Kadýncýk Ana’ya.

Bu gidiþle de orada 3–5 yýl sonra belki bir

taþ yýðýnýndan baþka bir þey kalmayacaktýr.

Kültürel, tarihsel, felsefi mirasýmýzý

korumakta niye bukadar engelleyici

olabiliyoruz. Maalesef ve maalesef’ te o

günkü Hacýbektaþ Ýlçe yönetimi ve yerel

yönetimi de olaya seyirci kalmýþlardýr. Hiçbir

þey yapmamak “Marifet” olmuþtur. Þu

koskoca geçen 6 yýl’dan sonra geriye kalan

sadece bir “HÝÇ” tir.

Kaynakça:

1) Ýrene Melikof – Hacýbektaþ Efsane’den

Gerçeðe.

2) Anton Jozef Dýerý- Anadolu Aleviliði

3) John Kýngsley Birge – Bektaþilik Tarihi